Original Article
http://www.straitstimes.com/singapore/it-changed-my-life-migrant-worker-goes-from-painting-condos-to-boss-of-own-company?utm_campaign=Echobox&utm_medium=Social&utm_source=Facebook&xtor=CS1-10#link_time=1493524919
He went from penniless migrant worker painting condos, to living in one as boss of his own company
မာနီ မာလိုင္ခ်မီ (မာနီ) ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ သူ႔ရဲ့ ကာကီဘူးကစ္ ရံုးခန္းကို လဲ့လည္ၾကည့္ရႈေနပါတယ္။ ရံုးခန္း လည္းဟုတ္ ပစၥည္းထားသိုရာလဲျဖစ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ရံုးခန္းမွာေတာ့ သုတ္ေဆးမ်ဳိးစံုကို အေရာင္အေသြးစံုလင္စြာ ရွိေနတာျမင္ရမွာပါ။ သူက ကၽြန္ေတာ့ကို သူ႔ရဲ႕ အသစ္စက္စက္ ကားသစ္ျဖစ္တဲ့ ၂.၄ လီတာ တိုယိုတာ ဟာရီယာကားကိုလည္း ဂုဏ္ယူစြာ ျပပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘုရားသခင္က အကုန္လံုးစီစဥ္ေပးတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ နံရံမွာ ကပ္ထားတဲ့ သူကိုးကြယ္တဲ့ ဟိႏၵူနတ္ဘုရား ဂန္နီရွာရုပ္ပံုကို လွမ္းၾကည့္ရင္း သူကေျပာပါတယ္။ သူ႔မ်က္လံုးေတြက ယံုၾကည္မႈေတြအျပည့္နဲ့ေပါ့။
ဒီႏွစ္မွာ ၄၇ႏွစ္ျပည့္တဲ့ မာနီက ဒီရံုးခန္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္က စင္ကာပူေဒၚလာ ၄ သိန္း ၂ ေသာင္းနဲ႔၀ယ္ယူႏိုင္ခဲ့ၿပီး သူရဲ့လုပ္ငန္းနဲ့ သူ႔ဘ၀ ေျပာင္းလဲခဲ့ပံုကို ရည္ညႊန္းျပန္ေျပာင္းေျပာျပေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မာနီ ဟာအိႏၵိယကေန စင္ကာပူကို ေရႊေျပာင္းအလုပ္သမားအျဖစ္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကေရာက္ရွိလာခဲ့ၿပီး ေအာက္ေျခအလြန္ခ်ဳိ႕တဲ့သူ အျဖစ္ကေန ဒီေန႔မွာေတာ့ ရံုးခန္းေတြ၊ ဂြန္တိုမီနီယံေတြ၊ တိုက္တာအေဆာက္အဦးေတြကို တာ၀န္ယူေဆးသုတ္ ေပးေနရၿပီး တစ္ႏွစ္ကို ၀င္ေငြ စင္ကာပူေဒၚလာ ၂.၆ သန္းရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
မာနီက ခဏရပ္ၿပီး ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဒုတိယဘုရားရွိပါေသးတယ္။ သူကေတာ့ မစၥတာ အမ္အားသင္ ျဖစ္ပါ တယ္။
မစၥတာ အမ္ကသူ႔ရဲ႕ သေဌးေဟာင္းျဖစ္ၿပီး သူ႔ကို ဒီအေျခအေနေရာက္လာေအာင္ အစစအရာရာ သင္ၾကားျပသ ေပးသူျဖစ္ၿပီး ဒီလိုကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္ျဖစ္ေအာင္လည္း တြန္းအားေပးခဲ့သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အသက္ထက္ ငယ္ရြယ္သူလို႔ထင္ရတဲ့ မစၥာတာ မာနီက စင္ကာပူေမြးတဲ့လူတစ္ေယာက္ စကားေျပာတဲ့ ေလသံနဲ႔ခြဲမရ ေအာင္တူတဲ့ ေလသံနဲ႔ နားလည္လို႔ရတဲ့ မျပည့္မစံု အဂၤလိပ္စကားနဲ့ ေျပာျပပါတယ္။
မစၥတာမာနီကို အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ တမီးနာတူးျပည္နယ္မွာရွိတဲ့ တီရူးပါတာၿမိဳ႕နားမွာရွိတဲ့ ရြာငယ္ေလးမွာ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ေမြးခ်င္း ၇ ေယာက္မွာအငယ္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕မိဘေတြက အလြန္ဆင္းရဲတဲ့ လယ္သမားေတြျဖစ္ၿပီး မိုးေခါင္ေရရွားမႈေၾကာင့္ သားသမီးေတြေကၽြးဖို႔ မၾကာခဏဆိုသလို ပိုက္ဆံေခ်းငွား ရေလ့ရွိပါတယ္။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ သူတို႔မိသားစုဟာ ဆိတ္ေတြကိုလည္းေမြးရေၾကာင္း မာနီက ျပန္ေျပာင္းေျပာျပပါ တယ္။
သူငယ္ရြယ္စဥ္အခါက လယ္ထဲကို ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြနဲ႔ ယူသြားျပီး ငွက္ေမွာင္းရတယ္လို႔ေျပာျပပါတယ္။ လူ စာေျခာက္ရုပ္ေပါ့၊ သူကအရႊန္းေဖာက္ၿပီး ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၇ ႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းၿပီး ၿပီေလ။ သူမ်ားအတြက္ မဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေပါ့။ ဘာေၾကာင့္ ေက်ာင္းဆက္မတက္ျဖစ္ေတာ့ေၾကာင္း ေမးၾကည့္ေတာ့ ပိုက္ဆံမရွိတာ တစ္ေၾကာင္း၊ မိသားစုကို ကူညီရမွာ တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ေပါ့ လို႔ မာနီကရွင္းျပပါတယ္။ မစၥတာ မာနီဟာ သူ႔ရဲ႔ရြာမွာ အလယ္တန္းပညာအထိ သင္ၾကားခဲ့ပါတယ္။
သူတို႔ရြာမွာ အလုပ္အကိုင္အလြန္ရွားပါးေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ သူက ခ်င္ႏိုင္းၿမိဳ႕မွာ စတိုးဆိုင္ေလးတစ္ခုမွာ အကူ အလုပ္သမားအေနနဲ႔လုပ္ကိုင္ဖူးေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ စာမတတ္ေျမာက္သူ သက္ႀကီးရြယ္အုိေတြကို အေျခခံ စာသင္ေပးတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ဖူးေၾကာင္းလည္း ေျပာျပပါေသးတယ္။ အိႏၵိယအစိုးရရဲ႕ စာတတ္ေျမာက္ ေရးလုပ္ရွားမႈနဲ႔ေပါ့။ ဘာအလုပ္အကိုင္မွ မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ အိမ္ရဲ႕ လယ္လုပ္ငန္းကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးရေၾကာင္းေျပာျပပါ တယ္။
ေတာရြာမွာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီးေတာ့မလိုပါဘူး၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဘာမွအထူးအေထြ အမ်ားႀကီး ၀ယ္စရာမလိုဘူးေလ။ စားဖို႔ဆန္စပါးကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္စိုက္တယ္၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကို ကိုယ္တိုင္စိုက္တယ္ေလလို႔ မာနီက ရွင္းျပပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ သူရဲ႕အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵတစ္ခုက ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္လိုတာျဖစ္ၿပီး အိမ္တစ္အိမ္ ပိုင္ဆိုင္လိုတာျဖစ္ၿပီး သူရဲ႕မိသားစုရဲ႕ေၾကြးၿမီေတြကို ေပးဆပ္လိုတာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အစ္ကိုႀကီးႏွစ္ေယာက္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးေတာ့ မိသားစုကို ျပန္ကူညီျခင္းမရွိဘူးလို႔ သူကေျပာျပပါ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပိုက္ဆံရွာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မိဘနဲ႔ မိသားစုကို ကူညီခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အမေတြကို အိမ္ေထာင္ ခ်ေပးခ်င္တယ္။ အိႏၵိယ ဓေလ့ထံုးစံအရ သတုိ႔သားကို သတို႔သမီးက တင္ေတာင္းရၿပီး၊တင္ေတာင္းျခင္းမျပဳႏိုင္ရင္ အိမ္ေထာင္ျပဳလို႔မရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အမ ၄ ေယာက္ေတာင္ရွိတယ္ေလ။
စင္ကာပူရဲ႕ လစာ၊ တိုးတက္မႈ၊ လံုျခံုမႈေတြကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူကို လာဖို႔ေန႔တိုင္း အိမ္မက္ မက္ျဖစ္ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာမွာ စင္ကူကို အလုပ္လုပ္ကိုင္ဖုိ့ ပို႔ေဆာင္ေပးတဲ့ အလုပ္သမားပြဲစားေတြအမ်ားႀကီးရွိပါ တယ္။ အဓိက အခက္အခဲက ေစ်းႀကီးလွတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ၀န္ေဆာင္ခပါပဲ။
သူ အသက္ ၂၈ႏွစ္ျပည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ေယာက္ဖ ျဖစ္သူက ျခစ္ျခဳတ္ ေခ်းငွားၿပီး စင္ကာပူေဒၚလာ ၄၀၀၀ ရေအာင္ရွာၿပီး မစၥတာ မာနီကို စင္ကာပူမွာ အလုပ္ရွာေဖြဖို႔ အလုပ္သမားပြဲစား ကို အပ္ႏွံခဲ့ပါတယ္။
မာနီက သူစင္ကာပူ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ကို စေရာက္တဲ့ေန႔ကို သတိတရ ေျပာျပပါေသးတယ္။ အရာရာတိုင္းဟာ လွပသစ္လြင္ ေနပါတယ္။ ေလဆိပ္မွာရွိတဲ့ တရုတ္လူမ်ဳိးက သူ႔ရဲ႕နာမည္ကို မေခၚတတ္ေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။ ဒီက ရတဲ့အနံ႔ေတြကလည္း မတူေၾကာင္း ရီၿပီးေျပာေျပပါတယ္။
သူရဲ႕အလုပ္ရွင္ ကုမၸဏီက မာရင္းပါရိတ္ေနရာမွာရွိတဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ပို့တဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္အစား ကုမၸဏီက တာ၀န္ယူၿပီးေဆာက္လုပ္ေပးေနတဲ့ ဘူးဂစ္ဒီးမားေနရာမွာ ရွိတဲ့ ကြန္ဒိုမီနီယမ္ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ကို ပို႔လိုက္ပါတယ္။ မာနီက ဒီလိုရွင္းျပပါတယ္ “ဘာေၾကာင့္ ဒီလုပ္ငန္းခြင္ကို ပို႔ေပးတာလဲဆိုေတာ့ ေရာက္လူသူတဲ့သူေတြထဲမွာ သူတစ္ေယာက္ပဲ အဂၤလိပ္ စကားနည္း နည္းေျပာႏိုင္ၿပီး က်န္တဲ့သူေတြက လံုး၀မေျပာႏိုင္ဘူး။”
သူ႔ရဲ႕တာ၀န္ေတြကေတာ့ ကြန္တိုမီနီယမ္အခန္းေတြကို ေဆးသုတ္ရတယ္၊ ျပင္ဆင္စရာလိုအပ္တဲ့ အေသးစားေတြ ကို ျပင္ဆင္ေပးရပါတယ္။ ကုမၸဏီကု သူ႔ကို အဲဒီကြန္တိုမီနီယမ္ ကြပ္ကဲရံုးမွာ ေပးအိပ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီမွာသိပ္ေပ်ာ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေႏွာင့္ယွက္မယ့္သူမရွိဘူး၊ ညဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္ႏိုင္တယ္။ မစၥတာမာနီဟာ Rapidex (ရာပစ္တစ္ခ္) လို႔ေခၚတဲ့ တမီးလ္ စကားေျပာသူမ်ား အတြက္ ရည္ရြယ္ထုတ္တဲ့ အဂၤလိပ္ သင္ခန္းစာစာအုပ္ဖတ္ရတာ အင္မတန္ ႏွစ္ သက္ပါတယ္။
သူကတစ္ရက္ကို စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၈ ေဒၚလာရပါတယ္။ အခ်ိန္ပိုလုပ္ရရင္ေတာ့ လုပ္ခအနည္းငယ္ပိုရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေန႔တိုင္းအလုပ္လုပ္တယ္။ တနၤလာကေန တနၤဂေႏြအထိေပါ့။ မနက္ ၈ နာရီကေန ည ၇နာရီထိ၊ အခ်ိန္ပိုရွိရင္ ည ၁၀နာရီထိ။ ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ခက တစ္လကို အၾကမ္းျဖင္း စင္ကာပူေဒၚလာ ၆၀၀ ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္သြားေလ့မရွိဘူး။ အလုပ္လုံုး၀မရွိတဲ့ တစ္ခါတစ္ရံ တနၤဂေႏြညေနပိုင္း အလုပ္သိမ္းခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ Seangoon (ဆီရင္ဂြမ္း) ေနရာကိုသြားၿပီး သီငယ္ခ်င္းေတြ၊ ရြာက ေဆြမ်ဳိးေတြနဲ႔ စကားေျပာတယ္။
ပိုက္ဆံစုမိဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ ေဆာက္လုပ္ေရးရံုးနားမွာရွိတဲ့ ကားရပ္ရာေနရာနားမွာ ကၽြန္ေတာ္ လ ွ်ပ္စစ္ေပါင္းအိုးနဲ႔ ထမင္းနဲ႔ ဟင္းကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ခ်က္စားတယ္။
မစၥာတာမာနီဟာ အသံုးအစြဲကို အင္မတန္ေခၽြတာႏုိင္တဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ႕ေယာက္ဖျဖစ္သူကို စင္ကာပူလာဖို့ေခ်းငွားထားတဲ့ စင္ကာပူေဒၚလာ ၄၀၀၀ ကိုတစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အတြင္းမွာ ျပန္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ပိုက္ဆံစုၿပီး Orchard Road (ေအာ္ခ်တ္) လမ္းမွာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ဖြင့္ထားတား အဂၤလိပ္သင္ခန္းစာကို လည္းတက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
မၾကာခဏဆိုသလို သူဟာ ေငြလြဲပြဲစားကတဆင့္ အိႏၵိယမွာရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႕မိဘေတြကို ပိုက္ဆံမၾကာခဏ လႊဲပို႔ေပးပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အလုပ္ရွင္သူေဌးရဲ႕ အၾကံေပးခ်က္အရ Construction Industry Development Board (ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းႀကီးၾကပ္မႈဌာန) ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳလက္မွတ္ကိုလည္း ရယူခဲ့ပါတယ္။
စင္ကာပူမွာ ၄ ႏွစ္လုပ္ကိုင္ၿပီးတဲ့အခါ သူ အိႏၵိယကို ျပန္ၿပီး လက္ထပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူရဲ႕ေန႔တြက္လုပ္ခဟာ တစ္ရက္ကို စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၀ တက္ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အသက္ ၃၂ ႏွစ္ရွိၿပီေလ၊ လက္ထပ္ရေတာ့မွာေပါ့။ သူကစင္ကာပူေလသံနဲ႔အရႊန္း ေဖာက္ၿပီး ေျပာပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕အိမ္ေထာင္ဖက္ကို သူ႔ရဲ႕မိဘေတြက စီစဥ္တာပါ။ သူ႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ မာသီဟာ အသက္ ၄၀ ရွိၿပီျဖစ္ၿပီး Alagappa University (အလာဂာဘာ) တကၠသိုလ္ကေန စီးပြားေရးရာဘြဲ႕ရထားသူျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ သူက တစ္ခါမွ အလုပ္မလုပ္ဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒသမွာ မိန္းကေလးေတြ တကၠသိုလ္တက္ျပီး ၿပီးရင္အလုပ္မလုပ္တာ အိႏၵိယမွာ ပံုမွန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို အိမ္ေထာင္မျပဳခင္မွာ အသက္ ၁၂ ေလာက္တုန္းကပဲ တစ္ခါေတြ႕ဖူးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အလယ္တန္းေလာက္ပဲ ပညာသင္ခဲ့ရတာ အိမ္ေထာင္ျပဳတာအတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
ျပႆနာမရွိပါဘူး။ သူနဲ႔ သူ႔ရဲ႕မိဘက ကၽြန္ေတာ့္မွာ စြမ္းေဆာင္ရည္ရွိတာ သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လံုေလာက္ေအာင္ ပိုက္ဆံရွာႏိုင္မယ္၊ တစ္ခုခုကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ သင္ယူႏိုင္မယ္ဆိုတာ သူတို႔က ယံုၾကည္ပါတယ္။ သံသယမပါပဲနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရွိစြာ ေျပာပါတယ္။
အခ်ိန္ေနာက္ထပ္ ၈ လနဲ႔ေနာက္ထပ္အလုပ္သမားပြဲစားတစ္ေယာက္ေျပာင္းၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ လစာပိုေကာင္းတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို သူရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ
အခ်ိန္မွာ သူရဲ႕ဇနီးသည္က သူတို႔ရဲ႕ ပထမဦးဆံုးသားေလးကို လြယ္ထားရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
အခ်ိန္မွာ သူရဲ႕ဇနီးသည္က သူတို႔ရဲ႕ ပထမဦးဆံုးသားေလးကို လြယ္ထားရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူကို ျပန္လာၿပီးအလုပ္လုပ္ရမယ္။ နားေနလို႔မျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မိန္းမယူဖို႔ေလာက္ပဲ ပိုက္ဆံရွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အိမ္မ၀ယ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အမရဲ႕မဂၤလာေဆာင္အတြက္ တင္ေတာင္းေပးရဦးမယ္။ မာနီက အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး စင္ကာပူကို ဘာေၾကာင့္ ျပန္လာ အလုပ္လုပ္ရသလဲ ဆိုတာရွင္းျပပါတယ္။
သူရဲ႕အလုပ္ရွင္အသစ္ကေတာ့ ATC Painting Specialist (ေအတီစီ ေဆးသုတ္လုပ္ငန္း) ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္ရွင္ သူေဌးကေတာ့ မစၥတာ အမ္ (Mr Ang)ျဖစ္ပါတယ္။ မစၥတာမာနီရဲ႕ နွံ႔စပ္ကၽြမ္းက်င္မႈနဲ႔ ေလ့လာသင္ယူလိုမႈဟာ သူ႔ကို အခြင့္အလမ္းမ်ားစြာ ရွိေစပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္အမ်ဳိးစံုလုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလာ္ရီကားအေသးေမာင္းၿပီး အလုပ္သမားေတြကို ၾကိဳ၊ပို႔ လုပ္တယ္။ လုပ္ငန္းနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ ခ်က္လက္မွတ္ေတြ လိုက္ယူေပးတယ္၊ ေပးစရာရွိတာေတြကို သူေဌးကိုယ္စား ေပးေပး ရတယ္၊ ၀န္ထမ္းေတြ ကြပ္ကဲရတယ္၊ လုပ္ငန္းခြင္ေတြကို ထိန္းသိမ္းကြပ္ကဲေပးရတယ္။ စိတ္အားတက္ၾကြစြာနဲ႔ မာနီက ေျပာျပပါတယ္။ ၃ လ ၾကာတက္ရတဲ့ လံုငန္းခြင္လံုၿခံဳေရး (Safety Officer) အသိအမွတ္ျပဳလက္မွတ္ကို လည္း ရယူခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္သူေဌးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ႀကီးၾကပ္သူခန္႔အပ္ပါတယ္။ႏွစ္တိုင္း ႏွစ္တိုင္းလည္း လစာတိုးေပးၿပီး၊ ဆုေၾကးလက္ေဆာင္မ်ားလည္း ႏွစ္စဥ္ ခ်ီးျမွင့္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ၀င္ေငြအမ်ားစုကို အိႏၵိယမွာ ရွိတဲ့ သူ့ရဲ႕ မိန္းမရွိရာကို ပို့ေပး ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက အလုပ္သမားတန္းလ်ားမွာ ေနတာႀကိဳက္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကုမၸဏီ ရဲ႕ ေဆးသိုေလွာင္ရာ အခန္းမွာ ေနရတယ္ႏွစ္သက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းေနရတာ ႀကိဳက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔နဲ႔ တူတူေနရတာ မႀကိဳက္ဘူး။ လူအမ်ားႀကီး တူတူေနၾကၿပီး အက်ဳိးမရွိတာ ေျပာၾကမယ္၊ စကားမ်ားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကုမၸဏီကားကို အဲဒီမွာသြားရပ္တယ္။ ႀကိဳ၊ ပို႔ဖို႔အဆင္ေျပတာေပ့ါ။
မစၥတာအမ္ (၅၃)ႏွစ္က ဒီလိုေျပာျပပါတယ္။ မစၥတာ မာနီအလုပ္စ၀င္ေတာ့ မၾကာခဏ ေနမေကာင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။
ဒီကရာသီဥတုကို က်င့္သားမရေသးလို႔ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက အလုပ္အလြန္ ႀကိဳးစားသူျဖစ္တယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ အလုပ္ႀကိဳးစာသူမဟုတ္ရင္ သူ႔ကို အလုပ္ဘယ္ခန္႔မလဲလို႔ မစၥတာ အမ္ကေျပာျပပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို အမ်ားႀကီးသင္ေပးခဲ့တယ္၊ သူကလဲ တတ္လြယ္သူထဲမွာပါတယ္ လို႔ မစၥတာအမ္ကရွင္းျပပါတယ္။
၂၀၀၅ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ မစၥတာ မာနီဟာ တစ္လကို စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၀၀၀ နီးပါးလစာရေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ S Pass ေရွာက္ႏိုင္တဲ့ လုပ္ခလစာအဆင့္ကို ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ အလယ္အလတ္တန္းစား ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ကို ထုတ္ေပးတဲ့အလုပ္လုပ္ ေနထိုင္ခြင့္ ကဒ္ျပားျဖစ္ပါတယ္။ မစၥတာ အမ္က သူ႔ကို သူ႔ရဲ႕မိသားစု အတြက္လည္း Dependent’s pass မိသားစုခိုလႈံေနထိုင္ခြင့္ ေလ ွ်ာက္ထားဖို႔ သင္ေပးပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကတယ္ေတာ့ ခ်င္ႏိုင္းမွာ စီးပြားေရးအေသးတစ္ခုလုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီမွာ ေျမေနရာ ေသးေသးတစ္ခု၀ယ္ထားၿပီးၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီမွာ ၂ ထပ္အိမ္ေလးတစ္ခုေဆာက္မယ္။ ေအာက္ထပ္ကို ဆိုင္တစ္ခုဖြင့္မယ္၊အေပၚထပ္မွာေနမယ္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ သူေဌးက ကၽြန္ေတာ့မိသားစုကို စင္ကာပူလာႏိုင္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားဖို႔ေျပာတယ္။
မစၥတာမာနီ မိသားစုဟာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ Permanet residents (စင္ကာပူမွာ အၿမဲတမ္းေနထိုင္ခြင့္၊ ဒုတိယ ႏိုင္ငံသား) လက္မွတ္ကို ရရွိခဲ့ၾကပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ ဒီဘ၀ခရီးစဥ္ဟာ ပန္းခင္းလမ္းပဲမဟုတ္ဘဲ စြန္႔လႊတ္အနစ္ႏွာခံခဲ့ရတာေတြ ရွိေၾကာင္းလည္း သူကေျပာပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္အလြန္ႀကိုးစားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သားအႀကီးဆံုး ၈ လျပည့္တဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ၅ ႏွစ္ေနမွ တစ္ခါျပန္ႏိုင္ တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ၂၀၀၄ခုႏွစ္မွာေသတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မျပန္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေဒါင့္တစ္ခုကိုသြားၿပီး ငိုခဲ့တယ္။အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္မီျပီးရမယ့္ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ေပးေနရတယ္။ တကယ္လို႔ကၽြန္ေတာ္ျပန္သြားခဲ့ ရင္ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္ျပဳတ္မွာကို ကၽြန္ေတာ္စုိးရိမ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖငယ္စဥ္က သီရိလကၤာမွာ အလုပ္သြား လုပ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အဖိုးဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖအိႏၵိယကို ျပန္ခဲ့တယ္၊ ဒါနဲ႔သူ႔ရဲ႕ သီရိလကၤာက အလုပ္ကို ဆံုးရံုးခဲ့ဖုူးတယ္။
မစၥတာမာနီရဲ႕ ဇနီးျဖစ္သူနဲ႔ သူရဲ႕သားႀကီး Arul Prakash အာယူး (၁၅)ႏွစ္သား စင္ကာပူကို ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာေရာက္လာေတာ့ သူတို႔မိသားစု Bukit Merah (ဘူးဂစ္ေမရ) မွာ အိပ္ခန္းတစ္ခန္းပဲပါတဲ့ အခန္းမွာ ငွားရမ္းေနထုိင္ခဲ့ပါ တယ္။ ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ အိပ္ခန္း ၃ ခန္းပါတဲ့ HDB (စင္ကူပူအစိုးရ အိမ္ယာ) ကို Bedok (ဘီဒုတ္) မွာ Resale Market (အခန္းေဟာင္းျပန္ေရာင္းခ်ရာေစ်းကြက္) မွာ ၀ယ္ယူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕သားငယ္ Areesh Prasanth (အာစင္း) ကို ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ စင္ကာပူမွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ PR (အၿမဲတမ္းေနထိုင္ခြင့္) ရရွိခဲ့ျခင္းဟာ သူ႔ရဲ႕ အိမ္မက္ျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းထူေထာင္ဖို႔ တြန္းအားေပးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္ႏိုင္မယ္လို႔ အျမဲတမ္းယံုၾကည္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ေပးႏိုင္သူေတြကို သိတယ္၊ အလုပ္သမားေတြကို ဘယ္လိုေခၚရမယ္၊ဘယ္လိုေလ ွ်ာက္ရမယ္ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ့္သူေဌးအတြက္ စဥ္းစားတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္ အခုသိတဲ့ တတ္တဲ့ဟာအကုန္လံုး သူသင္ေပးတာေလ။ သူတာ မကူညီ မသင္ေပးရင္ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု ဒီမွာမေနႏိုင္ဘူး၊ ဒီအေျခအေနကို မေရာက္ ႏိုင္ဘူးေလ။
သူ႔မွာ ဒီလိုစိတ္ေတြ လြန္ဆြဲေနေပမယ့္ မစၥာတာ အမ္က သူ႔ကို ကုိယ္ပိုင္အလုပ္ကို လုပ္ဖို႔ အားေပးပါတယ္။
မစၥတာမာနီက ဒီလိုျပန္ေျပာျပပါတယ္။ “မင္း ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ကို ႀကိဳးစားၿပီးလုပ္ေခ်၊ တကယ္လို႔ အေၾကာင္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ မင္းမေအာင္ျမင္ခဲ့လို႔ ရွိရင္ မင္းဒီအလုပ္မွာ ျပန္လာလုပ္ႏိုင္တယ္။” ဒီလို သူေဌးမ်ဳိးကို ဘယ္မွာရွာႏိုင္မလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဒီေလာက္ထိ ကိုယ့္အလုပ္သမားအေပၚ ဒီေလာက္မေကာင္းႏိုင္ဘူး။ ၀မ္းသာလြမ္းတဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ငိုမိတယ္။
သူ႔သူေဌးက နားလည္အားေပးတဲ့အတြက္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ MMM ကုမၸဏီ (သူ႔နာမည္၊ သူ႔အေဖနာမည္နဲ႔ သူ႔မိန္းမနာမည္ ပါတဲ့) ကို ATC ကုမၸဏီမွာ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္အေသးေလးေတြ ေဆးသုတ္တာ၊ ဘန္ဂလိုေတြကို ေဆးသုတ္တာကို ကုိယ္ပိုင္လက္ခံၿပီး ညေတြ၊ စေန၊ တနဂၤေႏြေတြမွာ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။
၃ ႏွစ္ၾကာေတာ့ သူ ATC ကုမၸဏီကထြက္လိုက္ၿပီး သူစုထားတဲ့ေငြေတြထဲက စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀၀၀၀ ကို သူ႔ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းထဲကို ထည့္ၿပီး အခ်ိန္ျပည့္လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္သမား ၂ ေယာက္ငွားတယ္၊ အလုပ္ ေတြလက္ခံဖို႔၊လုပ္ငန္းရွိရာေတြကို ျမန္ျမန္ထက္ထက္သြားႏိုင္ဖို႔ ဆိုင္ကယ္ေဟာင္းေလး တစ္စီး၀ယ္ပါတယ္။
Interior Designer အခန္းအတြင္းပိုင္းဆိုင္ရာ မြမ္းမံမႈပညာရွင္တစ္ေယာက္က သူရဲ႕ပထမဦးဆံုး အလုပ္ႀကီးတစ္ခု ကိုအပ္ပါတယ္။ အလုပ္တန္ဖိုး စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၅၀၀၀၀ တန္ဖိုးရွိတဲ့ Woodlands (၀တ္လမ္း) မွာရွိတဲ့ စက္ရံု တစ္ခုကို တာ၀န္ယူ ေဆးသုတ္ေပးဖို႔ပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စင္ကာပူပူမ်ဳိး အလုပ္အပ္သူေတြအကုန္လံုး ကၽြန္ေတာ့္အေပၚအေတာ္ေကာင္းၾကတယ္။ သူတို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို သေဘာၾကၾကၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေပးၾကတယ္ လို႔ အခုအခ်ိန္မွာ အလုပ္သမား ၂၆ ေယာက္ခန္႔ထားတဲ့ မစၥတာ မာနီကေျပာျပပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕လက္ရွိ၀န္ထမ္းေတြထဲမွာ စင္ကာပူလူမ်ဳိး အလုပ္သမားေတြလဲ ပါပါတယ္။ သူ႔မွာ အခု လ ွ်ပ္စစ္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ကုမၸဏီ တစ္ခုကိုလည္း ထပ္ၿပီး ထူေထာင္ထားပါတယ္။
မစၥတာ အမ္ေတာင္မွ သူ႔ရဲ႕ရရွိထားတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို (Contracts) သူ႔ကို လႊဲအပ္လုပ္ကိုင္ေစပါတယ္။ Punggol (ပြန္ဂို) ဧရိယာမွာရွိတဲ့ Greendale Secondary (ဂရင္းေဒး အလယ္တန္းေက်ာင္း)တစ္ခုလံုးကို ေဆးသုတ္တဲ့လုပ္ငန္း အပါအ၀င္ေပါ့။ အဲဒီေက်ာင္းကိုလည္း လက္ခံေဆးသုတ္ၿပီးေရာ သူေနာက္ထပ္ ေက်ာင္း ေပါင္းမ်ားစြာကို လက္ခံေဆးသုတ္ရပါတယ္။ Marymount Convent (မာရီေမာင့္ ကြန္ဗင့္ေက်ာင္း)၊ CHIJ Katong Convent (ခ်ဳိင္းကန္တုန္း ကြန္ဗင့္ေက်ာင္း) အစရွိတဲ့ အထင္ကရေက်ာင္းေတြ အပါအ၀င္ေပါ့။
ဘာေၾကာင့္ တျခားလူေတြလိုမဟုတ္ပဲ သူ႔ရဲ႕အလုပ္သမားကို ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းထူေထာင္ ႏိုင္ဖို႔ ကူညီေပးရတာလဲလို႔ မစၥတာ အမ္ကို ေမးၾကည့္တဲ့အခါ၊ မစၥတာအမ္က ဒီလိုေျပာျပပါတယ္။ ဒါက သိပ္အထူးအဆန္းႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လဲ အသက္ႀကီးလာၿပီ၊ ဒီမွာလုပ္စရာအလုပ္ေတြက အမ်ားႀကီး၊ တကယ္လို႔ သူကတာ လုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ သူလုပ္ပါေစ၊ ေဟာကင္းဘာသာ ေရာတဲ့ အဂၤလိပ္စကားနဲ႔ ဒီလိုရွင္းျပပါတယ္။ ပင္လယ္ေရဟာ ေသာက္မကုန္ႏိုင္ပါဘူး၊ လုပ္ႏို္င္တဲ့သူ လုပ္ပါေစ၊ ဒါေပမယ့္ သူေအာင္ျမင္တာ ေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ ၀မ္းသာတယ္။
မစၥတာမာနီဟာ သူ႔ရဲ႕သူေဌးေဟာင္း မစၥတာ အမ္ရဲ႕နမူနာကို အတုယူၿပီး သူ႔ရဲ႕၀န္ထမ္းေတြကို ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံပါတယ္။ မေလးရွားကို အလည္အပတ္ခရီးစဥ္ပို႔ေပးတယ္။ သူ႔ရဲ႕အလုပ္သမားေတြကို သူ႔ရဲ႕အိမ္ကိုဖိတ္ေခၚၿပီး မၾကာခဏ ထမင္းေကၽြးေမြးပါတယ္။
အလုပ္သမားေတြကို ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံတဲ့အခါ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္လာၾကတယ္။ သူတုိ႔ကလဲ အလုပ္မွာ အလုပ္လုပ္ရတာ ေပ်ာ္လာတယ္ေလ။ မစၥတာမာနီက ရွင္းျပပါတယ္။
မစၥတာမာနီနဲ႔ သူ႔ရဲ႕မိသားစုဟာ စင္ကာပူမွာ ေကာင္းမြန္စြာ လိုက္ေလ ွ်ာညီေထြ အေျခခ်ေနထိုင္ႏိုင္ၾကပါတယ္။
ပထမကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူေရာက္စက ကၽြန္ေတာ္ ဒူးရင္းဒီးနံ႔ရရင္ အံခ်င္တယ္။ အခုၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အႀကိဳက္ဆံုး အသီးျဖစ္ေနၿပီ။ မနက္စာ ကၽြန္ေတာ့္အႀကိဳက္ဆံုးအစာက Mee Goreng (မေလးရွားေခါက္ဆြဲေၾကာ္)ျဖစ္ေန ပါၿပီ။ မစၥတာမာနီဟာ Senpaga Vinayagar Temple (စင္ပါဂါး ၀ီနရဂါ)ေက်ာင္းမွာ ရွိခိုးရတာ ႏွစ္သက္ၿပီး သူရဲ႕သား အာယူးျဖစ္သူ ပညာဆည္းပူးတဲ့ Temasek Secondary School (သီမားဆက္ အလယ္တန္းေက်ာင္း) မွာ Parents’ Support Group (မိဘဆရာအသင္း)မွာလည္း တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုအေျခအေနကို ေရာက္လာဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ တအားႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုေအာင္ ျမင္တဲ့ အေျခအေနျဖစ္လာတာ တစ္ခါတခါ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ယံုဖို႔ေတာင္ခဲယဥ္းပါတယ္လို႔ မစၥတာ မာနီက ျပန္ေျပာင္းေျပာျပပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဧၿပီလက မစၥတာမာနီနဲ႔ သူ႔ရဲ႕မိသားစုဟာ Pasir Ris (ပါးစားရစ္) မွာရွိတဲ့ စင္ကာပူေဒၚလာ ၁.၂ သန္းတန္ ဂြန္တိုမီနီယမ္ကို ေျပာင္းေရႊ႕၀ယ္ယူေနခဲ့ပါတယ္။
မစၥတာမာနီက ဒီလိုအရႊန္းေဖာက္ၿပီး ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဂြန္တိုမီနီယမ္မ်ားစြာကို ေဆးသုတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဂြန္တိုမီနီယမ္မွာ ေနႏိုင္မယ္လို႔ေတာ့ တစ္ခါမွေတာင္ စိတ္ကူးေတာင္ မယဥ္ ခဲ့ဖူးပါဘူး။
The Sunday Times (April 30, 2017) တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိေသာ “He painted his own path in life”ေဆာင္းပါးအား မူရင္းႏွင့္ အထူးနီးစပ္ေအာင္ ျပန္ဆိုပါသည္။
SNT - (Singapore) / 7-May-2017
